9maja.pl

Słodko – gorzkie losy obu państw i tarcza antyrakietowa

Alosza — Tue, 02 Aug 2011 14:28:54 +0000

Historię wzajemnych stosunków polsko–rosyjskich cechują na przemian pojawiające się wzloty oraz upadki. Do upadków zaliczyć można bez wątpienia embargo, jakie w 2005 roku Rosja wprowadziła na polskie mięso. Szybko embargo objęło także kolejne polskie artykuły rolno–spożywcze, a to stało się powodem ujemnego bilansu handlowego z Rosją i wydatnie zaogniło stosunki między obu państwami. Sytuacja uległa pogorszeniu w styczniu 2006 roku, gdy Rosja postanowiła ograniczyć swoje dostawy gazu na Ukrainę – fakt ten odbił się negatywnie również na Polsce. W tej sytuacji polski minister obrony, którym był wówczas Sikorski, podjął decyzję o rozpoczęciu odtajniania tych aspektów Układu Warszawskiego, które posiadały założenia o agresji. Władze w Rosji znalazły się w niekorzystnym położeniu, a Polska zaczęła zastanawiać się nad ewentualnością zainstalowania na swoim terytorium tzw. „tarczy antyrakietowej”.

Kto pamięta jak Polskę rozbierali?

Alosza — Tue, 02 Aug 2011 14:26:51 +0000

Na historię rzutują dawne spory i problemy. Najbardziej bolesnym pośród spornych punktów w historii Polski i Rosji zdają się być rozbiory. Mało kto pamięta, ale pierwszy rozbiór Polski nie implikował (przynajmniej w założeniu) kolejnych rozbiorów. Historia pokazała, że stało się inaczej. W pierwszym rozbiorze Rosja zabrała I Rzeczypospolitej Inflanty oraz wschodnie krańce za Dnieprem, Drucią i Dźwiną, czyli województwa mścisławskie, połockie oraz witebskie a oprócz nich fragment inflanckiego i mińskiego. Razem 92 tysiące kilometrów kwadratowych. W drugim rozbiorze, w 1793 roku Rosja zabrała ziemie ukraińskie oraz białoruskie na wschód o linii Druja – Pińsk – Zbrucz, czyli województwo kijowskie i bracławskie, podolskie, a także fragment wileńskiego, nowogródzkiego, brzeskolitewskiego i wołyńskiego. W ostatnim rozbiorze Rosja wzięła całość ziem na wschód od Niemna i Bugu. Trzeci rozbiór przypieczętował niebyt Polski na mapach Europy na kolejne 123 lata.

Buzek i nowa strategia

Alosza — Tue, 02 Aug 2011 14:24:42 +0000

Rok 2000 był nie tylko symbolicznym przełomem wieków, ale także kolejnym z przełomowych momentów w historii stosunków polsko–rosyjskich. W tym właśnie roku rząd polski, na którego czele stał premier Jerzy Buzek, ogłosił, że przyjmuje nowe założenia w polityce zagranicznej wobec Rosji. Dwa wiodące założenia, które jasno sformułował Bronisław Geremek mówiły o tym, że rząd polski będzie wspierał przemiany w duchu demokratycznym postradzieckich państw oraz postara się rozwiązać wszelkie sporne kwestie historyczne w przeszłości obu krajów. Wyrazem tego stały się przyjęte w czerwcu roku 2000 tzw. „założenia polskiej polityki zagranicznej wobec Rosji”. Był to swego rodzaju spis spornych punktów w historii obu państw.

Dwustronne stosunki polsko–rosyjskie

Alosza — Tue, 02 Aug 2011 14:20:57 +0000

Etap stosunków dwustronnych pomiędzy Polską a Związkiem Radzieckim rozpoczął się 10 października 1990 roku, w dniu, kiedy obie strony podpisały „Deklarację o przyjaźni i dobrosąsiedzkiej współpracy”. Deklaracja dała podwaliny pod powstanie „Traktatu o przyjaźni i dobrosąsiedzkiej współpracy”, który oba państwa podpisały 10 grudnia 1991 roku. Gdy Związek Radziecki został rozwiązany, traktat ten obowiązywał dalej, a władze nowego państwa rosyjskiego parafowały go w maju 1992 roku. To wydarzenie można uznać za początek nowych stosunków w historii Polski i Rosji. Jednym z głównych postanowień służących budowaniu nowych stosunków była zasada wzajemnego poszanowania suwerenności. Oba państwa potwierdziły nienaruszalność swych granic oraz porzuciły wzajemne roszczenia terytorialne. Postanowiły spory rozstrzygać pokojowo i nie stosować agresji.

Stosunki polsko–rosyjskie w latach 1989-1991

Alosza — Tue, 02 Aug 2011 14:18:44 +0000

Polska w latach 1989–1991 prowadziła bardzo zachowawczą politykę wobec ZSRR. Sytuacja ta wynikała w głównej mierze z faktu, że państwa zachodnioeuropejskie obawiały się popaść w konflikt z gigantem ze Wschodu. Swój wpływ na to miał także fakt, że jednoczące się Niemcy przeżywały różnego rodzaju problemy związane z tym procesem. Niestety Polska była także gospodarczo uzależniona od Rosji, a na dodatek należała wówczas do RWPG i Układu Warszawskiego. Pierwszym krokiem do nawiązania kontaktów było budowanie nowych odniesień prawnych. Ówczesny polski premier Tadeusz Mazowiecki potwierdził na jesień 1989 roku powinności jakie na Polskę nakładał Układ Warszawski. W listopadzie 1990 roku rozpoczęły się dwustronne rokowania dotyczące wycofania wojsk rosyjskich z Polski oraz mówiące o zasadach tranzytu tych wojsk z Niemiec do ZSRR przez terytorium Polski. W wyniku ustaleń zapadła decyzja o tym, że bojowe jednostki Rosja wycofa z terenu Polski do 1992 roku, pozostałe jednostki – do 1993 roku.

Ostatnie wybory prezydenckie w Rosji

Alosza — Tue, 02 Aug 2011 14:15:28 +0000

Wybory prezydenckie w Rosji po raz ostatni odbyły się w 2007 roku. Konstytucja Federacji Rosyjskiej stanowi, że prezydent, którym w tamtym czasie był Władimir Putin, nie może ubiegać się o reelekcję po raz trzeci. Sytuacja ta spowodowała, że świadom istniejących ograniczeń Putin już w 2005 roku zdecydował, iż dwoma premierami zostaną dwaj jego najbliżsi współpracownicy: Dmitrij Miedwiediew oraz Siergiej Iwanow. W 2007 roku cztery partie, które uznawane są za “prokremlowskie” przedstawiły oficjalnie prezydentowi kandydata na jego następcę – był nim Miedwiediew. Od tej chwili objęcie przez niego stanowiska głowy państwa było już tylko kwestią czasu. Partia komunistyczna wybrała na swojego kandydata Giennadija Ziuganowa. Natomiast skrajna prawica, która posiadała parlamentarną reprezentację postawiła na Władimira Żyrinowskiego. W wyborach zamierzał startować także Andriej Bogdanow oraz Garri Kasparow (mistrz szachowy), który jednak ostatecznie wycofał swą kandydaturę. Ostatecznie udział wzięli tylko kandydaci mający akceptację Kremla.

Plac czerwony

Alosza — Tue, 02 Aug 2011 14:10:17 +0000

Mało kto wie, że moskiewski plac czerwony w zamierzchłych czasach był otoczony drewnianymi budynkami, które zostały zlikwidowane na podstawie edyktu Iwana III z 1493 roku z powodu niebezpieczeństwa pożarowego. Przestrzeń placu, która powstała po usunięciu zabudowań z drewna, została nazwana “pożarem” lub “wypalonym” i w krótkim czasie przekształciła się samoistnie w jeden z największych placów targowych w Moskwie. Miejsce to służyło także jako plac do zgromadzeń publicznych, a zdarzało się, że odbywały się tam carskie koronacje. Wbrew powszechnym skojarzeniom, nazwa placu nie ma nic wspólnego z komunistycznym okresem w historii Rosji. “Czerwony” wywodzi się ze starosłowiańskiego słowa, które w tłumaczeniu na polski znaczyło “piękny”, a do czasów nam współczesnych zachowało się jako “krasny”. To samo słowo: “krasny” ma w języku rosyjskim jeszcze jedno znaczenie: “czerwony”. Stąd nazwa. Słowo krasny w znaczeniu “piękny” niegdyś odnosiło się do katedry św. Bazylego, która określenia użyczyła również pobliskiemu placowi.

Czy będzie zbliżenie

Alosza — Tue, 02 Aug 2011 13:56:57 +0000

Europejska opinia publiczna wyczekuje symptomów zbliżenia i ocieplenia stosunków między wschodnimi sąsiadami, za jakich uważa się Polskę i Rosję. Jedni nadgorliwie wypatrują tych symptomów, inni nie zauważają żadnych. Jak wszędzie – punkt widzenia zależy od punktu siedzenia – toteż każdy interpretuje sprawy inaczej. Niemiecki dziennik “Die Welt” już w styczniu tego roku donosił, że wyczekiwane zbliżenie między dwoma krajami jest zagrożone. Na czym zasadzał swoją opinię? Na jednostronnym rosyjskim raporcie w sprawie przyczyn katastrofy smoleńskiej, motywując, że Polska jest stroną, która dąży do wyjaśnienia roli osób znajdujących się na pokładzie samolotu i mogących mieć wpływ na przebieg dramatycznych wydarzeń, natomiast Rosja stoi na stanowisku, że przyczyny katastrofy powinny zostać wyjaśnione, jeśli tylko nie obciąży to samej Rosji. W takich warunkach porozumienie będzie trudne. To nie pierwszy i nie ostatni raz – historia obfituje w tragedie, którymi oba państwa wzajemnie się obarczają.

Stosunki polsko-rosyjskie a politycy

Alosza — Wed, 06 Jul 2011 08:09:45 +0000

O stosunkach polsko-rosyjskich można by mówić dużo i ujmować ten problem z różnych stron. Bardzo często – szczególnie po katastrofie smoleńskiej, na pierwszy plan wysunęła się historia i polityka obu krajów. Choć początkowo sądzono, że wydarzenie to wpłynie na ocieplenie stosunków polsko-rosyjskich, to w żadnym razie nie można teraz powiedzieć, że tak się stało. Podmienienie tablicy pamiątkowej w miejscu katastrofy to tylko malutki fragment całej sprawy. Najbardziej bowiem rzuca się w oczy fakt, że PiS i część polskiego społeczeństwa wini właśnie Rosjan i polski rząd za całą tragedię. Co więcej, postrzega ją jako zamach na śp. Lecha Kaczyńskiego.
Różnice w wypowiedziach politryków na ten temat są ogromne. Andrzej Halicki z PO uważa, że stosunki polsko-rosyjskie ulegają ciągłej poprawie. W debacie w Polskim Radiu stwierdził, że w wielu spornych kwestiach doszło już do przełomu, choć dużo jeszcze trzeba poprawić. Poseł PiS, Adam Rogacki, stwierdza natomiast, że kwestie historyczne wciąż dzielą Polaków i Rosjan. Nie można więc mówić o zbyt dużej zmianie. Podkreśla, że w całej Unii Europejskiej właśnie Polska ma jeden z gorszych bilansów handlowych z Rosją.

9 Maja – Dzień Zwycięstwa

Alosza — Wed, 06 Jul 2011 07:59:24 +0000

Obecnie Dzień Zwycięstwa – 9 Maja, to w Rosji święto państwowe. Upamiętnia ono zakończenie II Wojny Światowej – jak mówią rosjanie – Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Święto dawniej obchodzono w ZSRR i w krajach bloku socjalistycznego. W PRL świętowano w latach 1946-1990. Obchodzono wówczas Narodowe Święto Zwycięstwa i Wolności. Główne obchody odbywały się na Placu Zwycięstwa lub Placu Defilad w Warszawie. Świętowano zwycięstwo nad faszyzmem oraz wyzwolenie kraju przez Armię Czerwoną i Ludowe Wojsko Polskie spod okupacji hitlerowskich Niemiec.
W dniu 8 Maja o godzinie 23:20 została powtórzona kapitulacja Niemiec wobec przedstawicieli aliantów i ZSRR. Dlaczego więc właśnie 9 Maja jest Dniem Zwycięstwa? Powód jest całkiem prosty – podczas, gdy w Berlinie była 23:20, w Moskwie zegary wskazywały 01:20 następnego dnia. Hitlerowskie Niemcy skapitulowały już wcześniej, bo 7 Maja w Rennes. Nie było wówczas przy tym przedstawicieli ZSRR.
Choć w Polsce nadal pamięta się o Dniu Zwycięstwa, to jednak często uważany jest on za święto komunistyczne. W Rosji jest to jednak dzień wolny od pracy i wielkie święto narodowe.